Końcówka lutego i początek marca, pod względem zachmurzenia, były po prostu przezacne.

Mogłem prawie każdej nocy wyprowadzić na spacer swojego Seestara. I na spacerze postawiłem na obiekty, które dobrze znam, ponieważ:

M42

Wielka Mgławica w Orionie, to po prostu podstawa. Najjaśniejsza mgławica dyfuzyjna na niebie. Przy korzystnych warunkach widoczna gołym okiem (oczywiście, bez kolorów ;-)).

Do Oriona użyłem trybu mozaiki wbudowanego w oprogramowanie oraz skróciłem czas naświetlania klatki do 10 sekund.

Do uzyskania takiego efektu zebrałem ponad 7.5 godziny materiału.

Mgławica Rozeta

Kilka wersji Rozety, każda wersja to różne ścieżki postprocessingu. Sam nie wiem, która wyszła najlepiej.

Podczas obróbki surówki skorzystałem z nowych skryptów Sirila:

• SyQon-Starless.py
• SyQon-Prism.py
• CosmicClarity_Native.py
• + Hubble_Palette_from_Dual_BandOSC.py w przypadku Rozety

Powyższe skrypty są dostępne w Sirilu.

Pozwoliłem też sobie na pewne, sam nie wiem jak to ująć, skróty? Obróbka GraXpertem także z poziomu skryptów Sirila.

Po kilku dniach plażingu, nicnierobingu i trochę szopingu przyszedł czas na pierwszą wycieczkę.

Rejs Ras Mohammed + Biała wyspa

Wycieczka, jak i dodatkowe nurkowanie, zostały ogarnięte dużo wcześniej, w PL przez FB/Messengera.

W poniedziałek, 22 grudnia, z rana zjedliśmy śniadanie i krótko po 7:15 zostaliśmy zabrani busem do przystani.

Kurczę, nie zdawałem sobie sprawy jaki tam kołchoz i przemiał/przepływ turystów. Co chwilę wypływały stateczki turystyczne na rafy.

Wszystko przebiegało sprawnie, grupy wywoływały się posługując się nazwą statku.

Nasz statek nazywał się

Prawie jak klacz wyścigowa.

W miarę szybko organizatorzy ogarnęli grupę nurkującą. Tych którzy pierwszy raz w trybie szybkim nauczono podstawowych gestów , zachowań, dobrano sprzęt i… na głęboką wodę!

To mój pierwszy raz… znaczy pierwsze nurkowanie. I na początku ból ucha był nie do wytrzymania, ale przypomniałem sobie zasady i… dalej było bezboleśnie a widoki… Przezacne.

Największa głębokość, na której było jedno z moich dwóch urządzeń pomiarowych to 9.8 metra. To znaczy, że nogami byłem poniżej 10 metrów od powierzchni morza.

Urządzenia pomiarowe to Apple Watch Ultra z włączoną (automatycznie) aplikacją Depth oraz aparat fotograficzny Olympus TG-6, który bez dodatkowej obudowy może być zanurzony do 15 metrów.

Jak widać:

• temperatura wody: 26.2°C
• głębokość 9.8 metra
• ciśnienie 1971 hPa.

Jak dla mnie — nooo, robi wrażenie.

Nurkowanie odbywało się w tej okolicy:

Latitude: 27° 43’ 45,846” N, Longitude: 34° 11’ 55,29” E

W połowie wycieczki podano lunch: było przepyszne.

Przez całą wycieczkę dostępne były napoje: kawa, herbata, pepsi i mirinda.

W trzech miejscach można też było bawić w snorkeling. Też przyjemnie i fajnie.

Przedostatnim punktem wycieczki była Biała Wyspa (White Island) i… tłum ludzi i stateczków. -)

Ostatni punkt wycieczki to powrót do Szarm.

A! Na statku była ekipa, która robiła zdjęcia i nakręcała filmy pod wodą. Koszt: $30 za osobę, $50 za dwie.

Jedną z zaplanowanych na ten wyjazd wycieczek była wycieczka na Górę Synaj.

Wycieczka ogarnięta dzięki stronie:

A konkretnie z tej oferty:

Praktycznie całość ogarnięta już w PL, przed wyjazdem.

Wycieczki organizowane są w środy, piątki i niedziele, więc wybraliśmy środę, 24 grudnia. Prawda, że ciekawy termin?

Tuż przed wyjazdem córka się pochorowała. Nie, nie klątwa faraona. Już w trakcie lotu do Szarm narzekała na zdrowie, ale jakoś się uspokoiło, aby powrócić w Wigilię. Jest dorosła, nafaszerowała się lekami, stwierdziła, że da radę, zacisnęła zęby, więc ruszyliśmy.

Wyjazd z Szarm około godziny 20:30, po drodze zbieranie ludzi z innych hoteli i jazda!

Na parkingu przy Klasztorze św. Katarzyny byliśmy około godziny 01:00 25 grudnia.
Na miejscu przewodnik ogarnął nam znajomego, lokalnego Beduina, bez którego wejście na szczyt jest niemożliwe. Koszt to $30, które pokrył organizator wycieczki.

Nad obecnością lokalnego przewodnika w grupie czuwa lokalna policja. Przed wejściem kontrolują także bagaże.
Po krótkiej chwili ruszyliśmy z kopyta. 6 kilometrów przed nami.

Wolno, krok za krokiem wspinaliśmy się do góry — mniej więcej z poziomu 1525 metrów n.p.m. na szczyt, to jest 2283 metry n.p.m..

Sam klasztor prezentował się okazale.

Niestety, córka czuła się nie najlepiej i konieczne było ogarnięcie Camel Taxi na górę (koszt to $25).

Warto mieć ze sobą latarkę a najlepiej czołówkę. Miałem ze sobą taką specjalną pod astrofotografię — ze światłem czerwonym — i sprawdziła się idealnie.

Warto sobie było świecić pod nogi, bo droga obfitowała w końcowy produkt przemiany materii generowany przez wielbłądy.

Krok po kroku byliśmy coraz wyżej. Niebo było częściowo zachmurzone, ale trafiały się dziury w chmurach,

Powoli było też widać, że wschód Słońca coraz bliżej.

Gdy skończyła się tzw. wielbłądzia droga, zaczęły się schody. Dosłownie — 750 kamiennych stopni do pokonania. Tutaj już nie ma wielbłądów — trzeba iść samodzielnie. Ten odcinek to około kilometr i osoby ze słabszą kondycją, starsze, otyłe miały duży problem. No i było coraz zimniej.

Na całej trasie rozmieszczone były sklepiki z napojami (ciepłymi i zimnymi) oraz przekąskami. Na miejscu, świeżo wypiekane placki a la pita i ser (feta? kozi?).

Tuż przed samym szczytem, ostatni punkt spożywczo-odpoczynkowy, z którego można już podziwiać wschód Słońca, to miejsce gdzie można napić się wzmocnionej herbaty/kawy. I nie mam tu na myśli alkoholu. Osoby, które doznały tego objawienia nagle odzyskiwały zdrowie i siły. Jednak naturalne zioła czynią cuda.

Ja wybrałem się na sam szczyt i siedząc przez godzinę w pierwszym rzędzie czekałem i miałem nadzieję, że chmury się rozejdą. Niestety. W tym roku chmurmy mnie prześladują. Na szczycie byłem o 5:29 a wschód Słońca w tym dniu był o 6:34 — godzina czekania.

Schodzenie z góry było trochę męczące, bo szło się z tłumem…

… ale widoki robiły wrażenie.

Nie mogło, co oczywiste, zabraknąć przywleczonej z PL choinki.

Około godziny 09:00 byliśmy już na terenie Klasztoru św. Katarzyny

Gdzie można zobaczyć biblijny krzew gorejący.

Później powrót do Szarm. Ok godziny 13:30 byliśmy z powrotem w hotelu. Wycieczka trwała 17 godzin z czego prawie 9h to wspinaczka, oczekiwanie na wschód Słońcai zejście z góry.

W powyższym wpisie wykorzystałem głównie zdjęcia wykonane sprytnym telefonem. Wpis zawiera linki niesponsorowane.

Sypnęło nad ranem.

Coś mi się przypomniało…

… miejsce…

… I czas…

Nie wiem, czy to pierwszy przymrozek tej jesieni, ale pierwszy zauważony przeze mnie.

Aktualizacja aplikacji i firmware, nowości.

Aktualizacja wpisu

(bezpośredni link)

Wpis w trakcie tworzenia!

Na co dzień używam systemów operacyjnych bazujących na szeroko rozumianym Uni*ksie.
macOS, FreeBSD, Linux.
Nie dotyczą mnie więc pewne ograniczenia systemu Windows.
Ale mozaika wiąże się z dużą liczbą plików i zaczyna być problem.

Postanowiłem zasiąść do komputera z Windowsem, wrzucić na dysk mozaikę z > 20248 plików i coś z tym zrobić. Ogarnąć temat.
Zapraszam za czas jakiś na koniec wpisu - tam będzie część poświęcona Windows.

Wstęp

Seestar S50 to teleskop o ogniskowej około 250 mm i średnicy obiektywu/zwierciadła 50 mm, którego kadr obejmuje Księżyc w pełni i, co oczywiste, tarczę Słońca.

Mozaika w aplikacji Seestara

A gdybym chciał uzyskać większe pole widzenia? Aplikacja do obsługi Seestara umożliwia wykonanie mozaik. W samej aplikacji można maksymalnie uzyskać kadr x2, czyli 4 standardowe kadry Seestara S50.

Klikamy Frame, wybieramy powiększenie i na skali zmieniamy rozmiar.

Jak widać, rekomendowany czas większył się z 22 minut do 2h i 51 minut, czyli ponad siedmiokrotnie.

Można także obrócić kadr (–90°-90°)

Zaletą takiego rozwiązania jest to, że robi się samo, ale ja zauważyłem, że w takim trybie efektywność rejestrowania klatek spada z 75-85% w trybie normalnym do 45-50% w trybie mozaiki.

Poza tym, przy kolejnym rozpoczęciu smażenia Seestar zaczyna wszystko od nowa.

Plan i panele

Dlatego proponuję inny sposób — niekoniecznie łatwiejszy, ale mogący przynieść satysfakcję i bez ograniczeń wielkości… No, może poza wielkością wolnego miejsca na dysku.

Robię samodzielnie mozaikę jako plan. Kilka kadrów, jako zachodzące na siebie (na zakładkę) panele — tak, aby częściowo się pokrywały (10-15%).

Lub tak.

Ustawiając kolejność idąc od zachodu do wschodu.

Po pierwszej sesji warto sprawdzić w Sirilu, korzystając ze skryptu Maćka do mozaiki lub ze skryptu Naztronomy, czy wszystko się pokrywa.

WAŻNE!
Pamiętaj, że czym więcej paneli, tym więcej miejsca na dysku jest potrzebne do stackowania. U mnie, przy Ameryce i Pelikanie, było to około 350 GiB.

Rzecz jasna, po pierwszej sesji obraz nie będzie zbyt piękny, ale pozwoli zobaczyć, czy nie brakuje pokrycia.

Po kilku sesjach warto sprawdzić, co trzeba dopalić, bo miejsca łączenia zawierają więcej materiału.

W czerwcu tego roku pokusiłem się o taką mozaikę:

Uprzedzając ewentualne pytania:

• kadry się nie pokrywają ponieważ screenshot robiony był przy wyłączonym teleskopie. Po włączeniu wszystko się pokryje.

WAŻNE!
Mozaikę oraz jej poszczególne kadry ustawiaj przy włączonym teleskopie i sparowanym z telefonem/tabletem!

• Pierwszy kadr IC 5070 ma dłuższy czas naświetlania ponieważ jest ciemniejszym obiektem.

Pierwsze efekty nie były zbyta zachęcające, tak wyglądało to po zebraniu około 1200 klatek (no to średnio wychodzi po 150 na panel, czyli niewiele, bo to raptem 50 minut przy naświetlaniu 20 sekund).

Ja, po każdej nocnej sesji, sprawdzałem co mniej więcej wychodzi i na bieżąco modyfikowałem plan skracając lub wydłużając czas zbierania materiału dla poszczególnych kadrów.

Niestety, ta metoda powoduje, że nie uniknie się gradientów, przepaleń, niedopaleń itp. To wszystko trzeba ręcznie modyfikować w Sirilu lub później na przykład w Lightroomie.

Po zebraniu i złożeniu 3814 klatek po 20 sekund i 1194 klatek po 10 sekund całość prezentuje się mniej więcej tak.

Rozdzielczość oryginału to 4278×3187 pikseli, visual field – 2.8×2.1°.

Nie jest to jakiś wybitny obraz, ale robiony z balkonu, przez siatkę dla kotów, przy miejskim oświetleniu.

Windows

I tak mógłby się ten wpis zakończyć, gdyby nie system operacyjny Windows.
W systemie tym jest ograniczenie do 2048 plików, które mogą być otwarte jednocześnie przez program. W przypadku Sirila to dość istotny problem.
Przy klatach 10 sekund to 5h41 minut.

Przy klatach 20 sekund to 11h22 minuty.
Mało jak na mozaikę.
Wieczorem i w nocy myślałem, że skrypt Naztronomy – OSC może być rozwiązaniem problemu, ale po około dwóch godzinach okazało się, że również dotyczy go ograniczenie 2048 plików.

Trzeba więc wymyślić inny sposób. Oto dwie propozycje:

Naztronomy

Nie korzystam z tego skryptu, bo nie mam takiej potrzeby. Skrypty Maćka w większości przypadków po prostu działają.

Odpaliłem Sirila pod Windowsem, wrzuciłem 2645 plików fit. do katalogu light.

Uruchomiłem skrypt Naztronomy – Smart Telescope Preprocessing.

Wybieram właściwy teleskop

Max Filer per Batch może pozostać — 2000

Aby wszystko przebiegło szybko nie ustawiam dodatkowych parametrów.

Run

Przy 2645 plikach skrypt powinien wypluć 3 pliki:

• z pierwszej porcji (*batch_lights1.fit)
• z drugiej porcji (*batch_lights2.fit)
• złączony 1. i 2. plik — *batched.fit

Ten ostatni to nasza wynikowa mozaika składająca się z ponad 2048 plików.

Proste.

Dla ambitnych

Metoda dłuższa, trochę więcej klikania, ale mogąca przynieść więcej satysfakcji i być wstępem do prawdziwej astrofotografii.

Panele

Rozdzielamy pliki *fit na panele i wrzucamy sobie do jakichś osobnych katalogów a następnie stakujemy każdy panel osobno a nazwę pliku wynikowego zmieniamy na, na przykład:

• mosaic_1.fit
• mosaic_2.fit
• mosaic_3.fit
• …

Wszystkie te pliki umieszczamy w katalogu głównym Sirla!

Sequence

Wchodzimy do zakładki Sequence i klikamy Serach Sequences.

Aby się upewnić, czy wszystkie pliki są uwzględnione w sekwencji można kliknąć Open Frame List.

Otwieramy Tools -> Astrometry -> Image Plate Solver…

Na samym dole zaznaczamy Solve whole sequence i klikamy OK.

Registration

Registration method: Apply Existing Registration

Registering x images of the x of the sequence: all

Framing method: maximum

Można kliknąć Estimate , żeby zobaczyć ile może zajmować plik wynikowy.

Następnie Go register i przechodzimy do

Stacking

Method: Average stacking with rejection

Normalization: Additive with scaling

Pixel rejection: no rejection

Weighting: None

Stacking result: Maximize framing

Start stacking

Część dla ambitnych sporządzona na podstawie https://siril.org/tutorials/mosaics/ i, rzecz jasna, nie ogranicza się do użytkowników Windows.

Przemyślenia

Tak sobie pomyślałem, że w ten sposób można gotowe stacki z Seestara przerobić na sekwencję stacków i sobie nieco to wszystko uprościć albo na szybko sprawdzić, co mamy.

Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej we Wrocławiu–Leśnicy oraz przykościelny cmentarz

Pierwsza od nie pamiętam kiedy bezchmurna noc.

Seestar wyprowadzony na spacer i po kilku godzinach (ponad 5h) proszę! NGC 6946.